PAZARTESİ

Yine iyi değilim , sinirliyim , sanırım hapın dozajının artması gerekiyor.Yorgunum , ümitsizim ve yanlızım,evet sanal dünyada gezintim benim sıkıntılarımı bir nebze olsun hafifletiyor ama sanal dünyadaki arkadaşlarıma herzaman ulaşamıyorum, insan bazan yanında yöresinde bir dostu olsun onunla paylaşsın istiyor ama ne çare...


Bugün bir bitkinlik ki sormayın ben yemek memek yapamayacağım dedim evdekilere, gerçekten de hiçbirşey yapasım yok,gece uyuyamadığım için dr un verdiği gece hapı olan atarax ı içtim ,normalde içmiyorum çünkü her an uyanma riskim olduğu için hap da sersemlettiği için içmiyorum ama dün uykusuzluğa tahammül edemedim ve içtim, aksilik ya,hayret hiç de beni bulmazdı ya,annem sabahın 7 sinde tarihinde görmediğim bir şekilde , ön tarafına bile geçecek şekilde büyüğünü yapmış , ben kalktım sarhoş gibi, sanki akşamdan kalmışım ,temizle babam temizle neyse hallettim, pencereyi kapıyı açmaya müsade etmiyor ,amaaan nooolacak diyor , koku da sıkıyorum ama öbür koku baskın çıkıyor, neyse tamam anne dedim kapıyı bacayı kapattım salondaki kanepeye geçtim , orada biraz uyukladım oğlan uyandı amaaan vs vs işte, şimdi manyak gibiyim , kahve de içtim ama...


Diyet miyet kalmadı zaten, ben yaşıyormuyum ki , ben diye biri var mı ki , doğdum anam babam mı oldu , evlendim kocam mı oldu , çocuk doğurdum çocuklarımı mı büyütmenin keyfine varabildim çocuklarım mı oldu ki , okudum mesleğim mi olduki, zayıflama harekatına giriştim devam etmeme fırsatım mı oldu, yok anacığım yok ohalde kendim için birşey yapamıyorsam ben diye biri mi var, yokum ben abi yokum ve ebedi yokluğu özlüyorum eğer çocuklarım olmasa...

Tamam tamam biraz saçmaladım ama ne yapayım ben insanım ve bu blog benim hisliğim yoksa bunları kime diyebilirsin , delirmiş muamelesi yaparlar , oysa ben Allaha , kadere inanan , bunların imtahan olduğunu bilen ve boyun eğen biriyim, isyanım insanlara, keşke normal bir çocukluğum olaydı da olaylar karşısında daha tahammüllü daha dayanıklı olaydım.


Üzgünüm,herkesi üzdüğüm için üzgünüm, kimse bana aldırmasın ,bunları yazmadım ve hissetmedim varsaysın,çok isyankar görünüyor olabilirim , karşımda aciz ,hasta bir kadın duruyor olabilir ,biliyorum hatta o kadın annem ama ben de anneyim, ben de eşim ve ben de İNSANIM, keşke annem kendi çocuğuyla da ilişkilerini iyi tutaydı da yükümü onlarla da paylaşabileydim,annem öyle şüpheci ve güvensiz biridir ki insanlara karşı, hastaneye gittiğimizde şu halinde bile yan tarafta yatan kadını bizim dolabı karıştırmakla suçladı, oysa geçici olarak gittiğimiz o odada kadına ait olan dolaba bin çantamızı koymuştuk, kızılcahamama gittiğimizde yanında kalan kadının bana yaranmak için uğraştığını evi süpürdüğünü falan söylüyor amaaan anne yeter artık ya şu halinde bile neler düşünüyorsun kötü birşey mi ki yaranmaya çalışmak,ya azıcık insanlara güven artık ya diyorum, beni memleketime götürün parayla olduktan sonra bakan çok olur diyecek kadar da kendini beğenmiş mi diyeyim nankör mü...

Bugünlük zırvalamalarım bu kadar, gidip biraz uzanacağım,gerçekten yemek yapasım yok , ne yapabilirim onu bile düşünecek halim yok anneme çorba var dünden kalma onu yediririm, biz de peyniri zeytin idare ederiz.