NEDEN ANNEE NEDEN

Çarşamba sabah erkenden psikiyatra gitmeye karar verdim, uyuştursun abi beni uyuşturabildiği kadar,dayanamıyorum artık, hiç iyi değilim, bugün sabah ufak çaplı bir buhran geçirdim, çok sinirliyim ,anneeee neden, neden anne haaa ben sana ne yaptım , yeminin mi var benim hayatımı zehir etmeye, yemin mi ettin kızımın doğacak ilk çocuğunu alıp hayatıyla oynayacağım diye.Doğduğum günden beri benimle kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyorsun,yetmedi mi ama yetmeyecek sen bigün ölsen de oyunun öyle bir yerleşti ki bana ben ölene kadar benimle kalacak, hiç aklına gelmedi mi bu kız birgün evlenecek onun da çocukları olacak ele karışacak kime nasıl izah edecek diye, ya kendi kendine öğrenirse kızım değil de torunum olduğunu bu onun ruhunda nasıl bir etki yapar diye , şeytan şu en yorgun olduğum dönemde yakamda anneeee yakamda geçmişi ısıtıp ısıtıp önüme koyuyor diyor ki seneler önce evlat olmana izin vermedi bak seneler sonrada ana olmana izin vermiyor , eş olmana izin vermiyor, yorgunum anne sen yordun beni ama şu son 6 aydaki yorgunluk değil 32 yılın yorgunluğu, zaten hastalığınla ölümün arasındaki hayatıma iki virgül arası yaşanmamış hayat diyorum ben, o iki virgülün arasında kaybolan yıllarım olacak.Beni asıl yoran 2. bir evladın olmadı diye beni tek kızın olan kadından yani biyolojik annemden alman,ona bir kere bile anne kocasına ise bir kere baba dedittirmedin , aldın ama nüfusuna da geçirmedin ilkokul 5. sınıfa kadar benim soyadım müdür tanıdık diye sizin soyadınızdı 5. sınıfta öğretmen değişince nüfus kağıdındaki adımı ve soyadımı okudu ya ben mahvoldum anneeeee perişan oldum , arkadaşlarım sordular bu ne demek diye fısıldaştıklarına şahit oldum bizi ailecek tanıyan çocukların" o evlatlıkmış" ölmek istedim anneee, çocuk aklımla suya sinek ilacı sıktım içtim ama ölemedim, paylaşacak kimsem de yoktu kardeşlerimi de kardeş bildirmedin ki beni teyzeleri sanıyorlardı, yaktın hepimizi anneee,işin kötü tarafı ben ölene kadar yanacağım anneeee, hepimiz gerçekleri öğrendiğimizde artık çok geç olmuştu, kardeşlerim beni sevmiyordu ben de onları , çok uzaktık artık birbirimizden, asla anne diyemeyeceğim bir annem ve asla baba diyemeyeceğim bir babam var, içim yanıyor , bir kerecik anne deyip boynuna sarılmak isterdim onun, yeni dillenen bir çocuk gibi şımarıkça baba demek isterdim ama yetişme biçimimiz ve kıskançlıklar hepsiyle ilişkilerimizi mahvetti, artık onarılmaz bir hale geldi onarılsa bile dilim alışmadığı için diyemem diyemem diyemiyorum,onuruma ihanet gibi geliyor,sana ihanet gibi geliyor, kendime saygımı yitiresim geliyor,Sen bana hep zıtlıkları zıt duyguları aynı anda yaşattın,hem üzdün hem sevindirdin,ailemden ayırdın ama daha ahlaklı ve asil bir terbiye verdin, beni üniversiteyi okumam için zorladın ve altın bileziğimi koluma taktın, evlendirdin, ev aldın çok emeğin geçti, sana çok minnet borcum var , benim için uykusuz kalan sen oldun, bir dediğimi iki etmedin ama çocuk dünyamda yaşadığım travmaları asla anlayamadın ve ben o duygularla yanlız başa çıkmaya çalıştım, elbette başım üstünde yerin var, elbette seni kimselere bırakmam ama bu beden yıkılmak üzere anne , yorgunum, beni sen yordun anne ama bu 32 yılın yorgunluğu bugünün değil, hatta sen hasta olalı kendimi hiç hissetmediğim kadar özgür hissediyorum çünkü artık hayatımı yönetemiyorsun ama bu kez de hayat kalmadı, bak gene zıtlıkları bir arada yaşıyorum, hem özgürüm hem değilim ama şu son 6 aydırki mücadelem bedenime s.o.s yaptırınca ruhumun derinliklerindeki yaralar kanamaya başladı, neyse yarın bir doktona gideyim bakalım en azından şu sinirli halime bir çözüm bulsun, keşke bu geçmiş geçmişte kalan geçmişlerden olabileydi ama biliyorum ki şu an günahsız bir bebek kadar safsın ve bakıma muhtaçsın geçmişi bu sebebten ertelemeliyim ve sana olan görevimi en iyi şekilde yerine getirmeliyim...