ANNEM TABURCU!?!?

Uzun bir aradan sonra yeniden bloguma yazı yazabiliyorum.Geçen hafta cuma günü annem taburcu oldu,bir haftadır eski ev düzenimize adapte olmaya çalışıyoruz.Hastanede geçen 2,5 ay yeniden annemle ve çocuklarla aynı tempoya alışabilecekmiyim korkusu yarattı bende ve annemin taburcu olup eve geldiğinin sabahı ben iki dudağımda kocaman iki uçukla uyandım. Evet itiraf etmeliyim ki annen de olsa bir hastaya bakmak çok zor, hele hasta yürüyemiyor ,oturamıyor ve konuşamıyorsa.Paylaşabileceğin hiçbirşey yok çünkü konuşamıyor ama konuşabildiğini sanıyor ve sürekli birşeyler söylüyor, anne bunu mu dedin anne şunu mu dedin birsürü seçenek arasında demek istediğini buluyoruz allahtan annemi çok iyi tanıyorum da tahmin etmem kolaylaşıyor.Yemek de problem ağzında hiç dişi yok hastalandığından beri dişlerini de takmak istemiyor yemekleri iyice pişirerek ve ezerek veriyorum sonra gece uykunun en tatlı yerinde altını değiştirmek gerekiyor yoksa sabaha kadar ensesine kadar idrar çıkıyor artık ya 1,5 gibi ya da sabaha karşı 4 5 gibi değiştiriyorum.Haa bir de kalmayan aile hayatım artık ben annemin yanında yatıyorum gece bir ihtiyacı olursa ya da rahatsızlanırsa diye zaten iki oda bir salon olan evimizin çocuklara ait olan odasını annemle benim odam yapınca eşim salonda çocuklarla yatıyor ve yatak odamız boş.Allahım daha neler neler, ne yapacağım nereye kadar gidecek ya da el oğlu nereye kadar dayanacak bize bir yol göster.Aslında biraz iyileşse konuşmaya başlasa oturabilse en azından tekerlekli sandalyesiyle klozete kadar gitse memleketteki evine götürüp yanına da çok güvendiğimiz bir ablamız var onu yardıcı tutarız ben de ayda 1 kere gider ihtiyaçlarını giderir kontrol ederim ama bu şekilde hiç bir düzelme olmadan 8 ya da 10 yıl yaşayanlar varmış ve ben bu şartlarda onu asla bırakamam.Hayırlısı bakalım zaman ne gösterecek.Neyse biraz da diyet durumlarına değinelim anacığım ben sinir küpü oldum mu diyet miyet yapamıyorum düzenli beslenemiyorum bir hafta daada nın acıkma sinyali formülünü uyguladım yarım kilo verdim ama dingin bir kafayla bunu hayat standardı yapmak gerek ve ben çok sinirliyim üzgünüm ve aburdayıp cuburdayasım geliyor yine de şu daadanın formülünden beri herşeye rağmen daha iyi bir yeme düzenim var ve insan acıktığında yiyince yediğinden de zevk alıyor benim vermem gereken 10 kilom var Allahım noooolur verebileyim 78 kiloya inmiştim hastane sürecinde hafta içi hergün hastaneye gitmekten haftasonları da hastane de kalmaktan yemek yapamadım ve hep dışarıda yedik hepimizin yeme düzeni bozuldu artık yavaş yavaş düzene sokacağız ve şu pis et yükünden kurtulacağım bugün de hisligimi burada noktalandırıyorum hissettikçe ve zaman izin verdikçe yazmaya devam edeceğim herkese sağlıklı ve mutlu günler.